„— Wiec już po przelotnym spojrzeniu jesteś o tym przekonany Zdolny krytyk z ciebie!
— Przypatrz się sam, nie jesteś chyba ślepy. Te gwałtownie przejaskrawione żółte barwy chociażby są najzupełniej chaotyczne.
Vincent podniósł oczy na słoneczniki na ścianach.
— Czy to wszystko, co masz do powiedzenia o moich słonecznikach
— Nie, mój drogi, mam im jeszcze mnóstwo innych rzeczy do wytknięcia.
— Na przykład.
— Na przykład harmonie — są nudne i niepełne.
— Kłamstwo!
— Siadaj, Vineencie. Nie patrz tak na mnie, jakbyś mnie chciał zamordować. Jestem od ciebie o wiele starszy i dojrzalszy. Ty wciąż jeszcze próbujesz, nie odnalazłeś siebie samego. Słuchaj tego, co ci mówię, chętnie będę ci udzielał nauki.
— Wybacz, Paul. Chcę przecie, abyś mi pomógł.
— W takim razie wybij sobie nonsensy z głowy. Przez cały dzień bredziłeś z zachwytem o Meissonierze1 i Monticellim. Obaj nie mają żadnej wartości. Dopóki podziwiasz ich sposób malowania, nie stworzysz nigdy dobrego obrazu.
— Monticelli był wielkim malarzem. Wiedział więcej o barwach niż wszyscy malarze jemu współcześni.
— Był idiotą i pijakiem.
Vincent zerwał się na równe nogi i wpatrzył się w Gauguina dzikim wzrokiem. Talerz z zupą spadł na czerwone cegły i roztrzaskał się w kawałki.“(4)